Connect with us

Bez kategorii

10 rzeczy, które każdy powinien wiedzieć o duszy i reinkarnacji

Opublikowano

on

10 rzeczy, które każdy powinien wiedzieć o duszy i reinkarnacji

Na całym świecie wiele osób – być może większość, patrzeć ogółem – akceptuje wiarę w reinkarnację jako część swojej religii. Jednak wciąż niewielu ludzi na zachodzie w to wierzy. W rzeczywistości wielu z niej szydzi i uważa to za nonsens.

Jest tak głównie dlatego, że na zachodzie jesteśmy zachwyceni korzyściami wiedzy naukowej i coraz bardziej sceptycznie nastawieni do starych religii – i słusznie. Wiedza dostarczana przez naukę może być systematycznie sprawdzana, aby zapewnić jej aktualność i wiarygodność. Dlatego ma tak wielką wartość.

Ale niekoniecznie jest to jedyne źródło wiedzy, które jest ważne i wiarygodne, ponieważ to, co widzi nauka, ogranicza się do tego, co fizyczne i mierzalne. Sama rzeczywistość nie jest tak ograniczona. Jeśli ograniczymy nasze rozumienie, czym może być rzeczywistość, do tego, co widzi i uznaje nauka, pozostawiamy się na wpół ślepi.

Bogactwo informacji jest teraz dostępne z wielu różnych źródeł, które pomimo różnic dają zaskakująco spójny i pouczający wgląd w naturę duszy i jej ewolucję.

Dzięki połączeniu ukierunkowanych nauk, spostrzeżeń z doświadczeń z pogranicza śmierci, doniesień regresji hipnotycznejtranspersonalnych doświadczeń wywołanych medytacją , oddychaniem lub substancjami psychoaktywnymikomunikacji po śmierci, a nawet badań naukowych nad  spontanicznymi opisami przeszłych żyć badanych, można stworzyć bardzo jasny obraz reinkarnacji.

Niezależnie od źródła komunikat jest spójny. To, czy ktoś uważa takie informacje za wiedzę opartą na faktach, czy za zwariowany nonsens, zależy od otwartości na niefizyczne źródła informacji.

Oto dziesięć rzeczy na temat reinkarnacji, które są ważne, wiarygodne i pomocne:

  1. Dusza istnieje
  • Dusza to nie tylko mit, iluzja czy relikt przesądów pseudonaukowych. Wszyscy ludzie są połączeniem śmiertelnego, fizycznego ciała i niefizycznej, nieśmiertelnej duszy.
  • Twoja dusza jest absolutną esencją ciebie – jedyną prawdziwą odpowiedzią na pytanie: „Kim jestem?”. To kim zawsze byłeś, jesteś i będziesz, niezależnie od tego, jak się czujesz, w co wierzysz lub jak postrzegasz siebie.
  • Z perspektywy ciała dusza jest świadomą, ożywczą siłą życiową. Z perspektywy duszy ciało jest narzędziem do życia w świecie fizycznym i doświadczania fizycznej egzystencji.
  • Dusza jest czystą świadomością, czystą energią, czystą istotą. Istnieje na ponadczasowym, niefizycznym poziomie rzeczywistości. Jest to fragment Ducha, Boga lub Źródła, iskra boskiego światła i miłości, fragment absolutnej doskonałości.
  1. Dusza ewoluuje
  • Wszystkie dusze mają misję ewolucji (wzrostu, rozwoju) poprzez własne doświadczenia i wysiłki.
  • Ewolucja duszy oznacza stawanie się coraz bardziej samoświadomym i zdolnym do działania jako unikalny wyraz Ducha.
  • Ewoluując, dusza zmienia swój poziom bytu i świadomości, z nowo narodzonej niewinności do coraz wyższych poziomów miłości, mocy i mądrości. W efekcie łączy się ponownie ze Stwórcą – po eonach lat ewolucji.
  1. Dusza rozwija się najskuteczniej w fizycznej formie
  • Ewolucja duszy odbywa się poprzez indywidualne doświadczenie i wybór.
  • Dusza ewoluuje najskuteczniej poprzez stawianie czoła i dokonywanie wyborów jako osobna jednostka, dokonywanie wyborów dużych i małych oraz doświadczanie skutków każdego wyboru.
  • Aby to zrobić, dusza inkarnuje – to znaczy dusza łączy się z ciałem fizycznym i jest z nim przez całe życie, od narodzin do śmierci.
  • W ten sposób dusza doświadcza ograniczenia fizycznego i fizycznego oddzielenia od innych, i od wszystkiego, co istnieje. To właściwie iluzja, sztuczka umysłu, ponieważ sama dusza nigdy tak naprawdę nie jest ograniczona ani oddzielona. Ale iluzja stwarza wystarczająco dużo pragnienia, strachu i innych nacisków, aby dusza doświadczyła konfliktów i dylematów oraz dokonywała wyborów.
  • Doświadczenia i wybory życiowe służą jako lekcje dla duszy po zakończeniu życia. Po śmierci (wyjście duszy z królestwa fizycznego) dusza i jej przewodnicy dokonują przeglądu tego, co wydarzyło się w życiu i wyciągają wnioski na przyszłość.
  • Dusza nie tylko przegląda własne doświadczenia i wybory, ale także odkrywa wpływ swoich wyborów na innych w ciągu życia. Na przykład decyzja o kradzieży pewnej kwoty w pewnym momencie mogła spowodować dla ofiary znaczne trudności i niepokój.
  • Dusza uczy się, że wszystkie wybory mają doświadczalne konsekwencje, nie tylko dla siebie, ale dla wszystkich zaangażowanych.
  • Dusza podlega reinkarnacji pełnego zakresu znaczących doświadczeń i wyborów
  • Jedno życie nie wystarczy, aby doświadczyć całej gamy okoliczności życiowych i dokonać wszystkich wyborów. Na przykład dusza musi doświadczać życia zarówno jako mężczyzna, jak i kobieta; zarówno jako ofiara, jak i sprawca; zarówno jako uczeń, jak i nauczyciel… Dlatego dusza wielokrotnie inkarnuje się, aby doświadczyć pełnego spektrum życia.
  • Bycie człowiekiem raz za razem, za każdym razem w innym ciele, różnymi okolicznościami życia i różnymi relacjami, pozwala duszy doświadczyć pełnego zakresu możliwych perspektyw i relacji oraz wszystkich wynikających z tego lekcji.
  • Poprzez wiele różnych ludzkich doświadczeń dusza stopniowo staje się bardziej samoświadoma, stopniowo odkrywa więcej swoich prawdziwych możliwości (miłości, mocy, mądrości) i stopniowo uczy się, jak pokonać iluzoryczne ograniczenia bycia fizycznym.
  • Ogólnie dusza uczy się najlepiej poprzez proces „porównywania i kontrastowania”, a nie ślepe powtarzanie. Dlatego każde życie może być w jakiś sposób zupełnie inne od poprzedniego (z punktu widzenia duszy nie ma wielkiej wartości powtarzanie tego samego rodzaju życia raz za razem – chyba że istnieje konkretna lekcja w tym stylu życia, której należy się jeszcze nauczyć – w takim przypadku Dzień Świstaka jest doskonałą metaforą).
  • Każde życie ludzkie jest okazją do nauki konkretnych lekcji. Na przykład jedno życie może skoncentrować się na uczeniu się większej odpowiedzialności, podczas gdy następne może być nauką życzliwości i empatii. Na przykład, jeśli w ciągu jednego życia dusza doświadczy bycia mężczyzną mającym wiele władzy nad kobietami, wówczas będzie chciała porównać to z doświadczeniem bycia bezsilną kobietą w innej inkarnacji.
  • Dusza nie ma narodowości, wyznania, rasy ani płci
  • Nie ma czegoś takiego jak dusza żydowska, dusza chińska itd. Jesteśmy tylko duszami i jako dusze mamy swobodę doświadczania całej różnorodności kultur ludzkich na całej planecie.
  • Wybieramy miejsce urodzenia, rasę i narodowość, aby dostosować je do naszych celów w danym życiu.
  • Ponieważ dusza uczy się poprzez proces „porównywania i kontrastowania”, ten, kto właśnie doświadczył życia jako (powiedzmy) żołnierz izraelski, może zdecydować się zostać (powiedzmy) sierotą palestyńską w następnym.
  • Nie ma czegoś takiego jak dusza męska czy żeńska. Płeć jest zjawiskiem biologicznym, a nie duchowym. Człowiek posiada płeć, dlatego dusza musi wybrać przed ponowną inkarnacją w którą się wcieli.
  • Ponieważ chcemy doświadczać, porównywać i kontrastować wszystkie możliwe perspektywy, wybieramy doświadczanie życia zarówno mężczyzn, jak i kobiet. Możemy być mężczyzną lub kobietą tak często, jak nam się podoba. Możemy być mężczyzną w jednym życiu, a kobietą w następnym. Lub możemy być mężczyzną przez dziesięć wcieleń, a kobietą przez następne pięćdziesiąt wcieleń. To wszystko jest kwestią wyboru. Nawet jeśli zdecydowanie preferujemy jedną płeć, nadal będziemy się wcielać jako druga płeć od czasu do czasu, aby zachować zrównoważoną perspektywę.
  • Dusza trzyma się jednego gatunku
  • W przeciwieństwie do niektórych nauk, dusze ludzi odradzają się tylko jako istoty ludzkie, ewentualnie, choć dużo rzadziej, humanoidalne, na innych planetach.
  • Nie oznacza to, że wcześniej nie doświadczyliśmy życia w prostszych formach życia. Ale w pewnym momencie naszej wcześniejszej ewolucji wybraliśmy gatunek ludzki jako nasz pojazd, aby ewoluować jako samoświadome jednostki.
  • Misją duszy jest poszerzanie świadomości i nie ma ona już żadnego pożytku z inkarnacji w niższą formę, o dużo niższym poziomie świadomości. Mogą zdarzać się rzadkie wyjątki, gdy dusza, która normalnie jest człowiekiem, eksperymentuje z byciem np. delfinem (który ma wysoki poziom świadomości w królestwie zwierząt), ale z reguły nie wracamy jako owady, krowy lub źdźbła trawy.
  • Każde życie jest wstępnie zaplanowane
  • Przed narodzeniem dusza (wraz ze swymi przewodnikami duchowymi) zdecyduje, jakie doświadczenia i wybory powinno obejmować życie.
  • Odpowiednie okoliczności i relacje zostaną wybrane i ustanowione przy współpracy i porozumieniu innych dusz, które będą zaangażowane we wspólny plan. Załóżmy na przykład, że dusza chce doświadczyć i nauczyć się współczucia wobec dzieci. Dusza może zdecydować, że przyszłe życie powinno obejmować porzucenie siebie jako dziecka przez matkę. Pomogłoby to poprowadzić osobowość w dorosłym życiu do pomocy porzuconym dzieciom. Inna dusza zgodzi się wtedy z miłości być matką, która porzuci tę duszę w dzieciństwie.
  • Większość ważnych wydarzeń w życiu jest z góry zaplanowana: narodziny, rodzina, szkoła, relacje, kariera i tak dalej. Obejmuje to zgony, wypadki i choroby. Jest jednak dużo miejsca na nieplanowane rzeczy. Wybory, których dokonujemy na ziemi, są ważniejsze niż „przeznaczenie”.
  • Ciało jest również wybierane przez duszę przed urodzeniem. Dusze są świadome tego, które płody są żywotne, a które nie, i mogą chcieć doświadczyć poronienia lub aborcji (dlatego aborcja z duchowego poziomu tak naprawdę nie jest „morderstwem”).
  1. Istnieje prawo karmy…
  • … ale nie polega na tym, w co większość ludzi wierzy.
  • Jeśli dusza A zabije duszę B w jednym życiu, to w późniejszym życiu dusza B zabije duszę A. To jest efekt karmy.
  • Ale karma nie jest o sprawiedliwości wszechświata lub boskiej zemście. Z perspektywy Ducha Boska sprawiedliwość czy kara nie jest potrzebna, ponieważ nie ma czegoś takiego jak niesprawiedliwość we wszechświecie.
  • Karma naprawdę polega na uczeniu się przez „uwikłanie”. Jeśli zrobię coś w życiu fizycznym, co narusza wolną wolę innej osoby, uwikłamy się. Oboje odczujemy brak równowagi między nami. To tak, jakbyśmy związali się liną. Jedynym sposobem na przywrócenie równowagi jest cofnięcie uwikłania – poprzez pogwałcenie mojej wolnej woli w podobny sposób. W ten sposób oboje doświadczymy, jak to jest być zarówno oprawcą, jak i ofiarą.
  • Dusze mają większą skłonność do popełniania czynów karmicznych we wczesnych stadiach swoich reinkarnacji, kiedy mają mniejsze doświadczenie ludzkiej egzystencji.
  • Typowymi czynami karmicznymi są: morderstwo, gwałt, uwięzienie, porzucenie.
  • We wszystkich przypadkach jedna osoba narzuca coś drugiej wbrew jej woli. Nie ma uwikłania karmicznego, które byłyby przypadkowe lub nie były wyborem dusz.
  1. Reinkarnacja ma początek i koniec
  • W przeciwieństwie do niektórych nauk, nie jesteśmy przywiązani do koła niekończącej się śmierci i odrodzenia, aby być zbawionym jedynie przez wyrzeczenie się świata i dążenie do duchowego wyzwolenia.
  • Cała podróż ewolucji poprzez reinkarnację zaczyna się od nas na pewnym poziomie i kończy, gdy osiągniemy kolejny poziom. Zajmuje (zwykle) znacznie ponad 100 wcieleń. Od pierwszej ludzkiej inkarnacji do ostatniej wymaga tysięcy lat egzystencji i doświadczeń.
  • W duchu cała ścieżka jest dla nas jasna i wiemy dokładnie, co robimy. Każde życie jest celową przygodą, podejmowaną z miłości i pragnienia ewolucji.
  1. Nie ma pilnej potrzeby
  • W przeciwieństwie do tego, czego wielu uczy na ten temat, nie ma potrzeby, abyśmy zostali oświeceni lub szybko ukończyli nasz cykl reinkarnacji.
  • Nie jest „lepiej” szybko ewoluować przez kilka żyć, niż ewoluować powoli przez wiele żyć.
  • Reinkarnacja nie jest wyzwaniem, aby jak najszybciej dotrzeć do końca ewolucji.
  • Nie jesteśmy „złapani” w cykl ludzkiej śmierci i odrodzenia.
  • Świat fizyczny nie jest piekłem, z którego można się wydostać.
  • Bóg nie chce, żebyśmy ruszyli dalej.
  • Z perspektywy Ducha nie ma upływu czasu. Czas jest dla nas zjawiskiem percepcyjnym w formie fizycznej. Dusze dosłownie nie dbają o to,  ile tysięcy lat potrzeba, aby przejść z jednego poziomu reinkarnacji na drugi. Upływ czasu w kategoriach ludzkich jest dla duszy nieistotny.

Nie powinna być zaskoczeniem informacja, że większość z nas ma za sobą już wiele żyć. Jedynymi, którzy nie żyli poprzednim życiem, są ci, którzy dopiero zaczynają swój cykl inkarnacyjny. A jedynymi, którzy nie powrócą po tym życiu, są ci na samym końcu cyklu.

Reinkarnacja jest normą dla wszystkich ludzi. Jest uniwersalna.

Odwiedź stronę autora i pamiętaj by wspierać dobre treści!

Administrator Serwisu Jest współzałożycielem i Redaktorem w STANOWIMY. Pisze i publikuje w obszarze wolnościowym, jest żywo zainteresowany samostanowieniem, suwerennością oraz prawem naturalnym. SUWEREN RZECZPOSPOLITEJ

Czytaj Dalej
Kliknij by skomentować

Leave a Reply

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Bez kategorii

Projekt Gaja

Opublikowano

on

Projekt Gaja

Czytaj Dalej

Bez kategorii

Wspieraj Redakcje Serwisu Stanowimy.com

Opublikowano

on

stanowimy com - wsparcie Ariowie - Suwereni Rzeczpospolitej

Jeśli podoba Ci się to co tutaj robimy i uważasz to za wartościowe to jest szansa by wspierać projekt. Możesz to robić na wiele sposobów, np. pisząc wartościowe treści, tworząc grafiki reklamowe – memy – sentencje, możesz równie udostępniać nasze treści w mediach społecznościowych lub prowadzić jeden z profili Stanowimy.com na Facebook lub Twitter.

Jeśli masz ciekawe pomysły na rozwój projektu STANOWIMY zapraszamy do kontaktu.

Redakcja
STANOWIMY.COM

stanowimy com - wsparcie Ariowie - Suwereni Rzeczpospolitej

Czytaj Dalej

Bez kategorii

Wedyjska wiedza o przeznaczeniu człowieka

Opublikowano

on

Wedyjska wiedza o przeznaczeniu człowieka

Przeznaczenie człowieka, jego natura i wrodzone skłonności są bardzo szeroko studiowanymi tematami w Wedach. Dlaczego? Wiedza o tym, kim w istocie jesteśmy, jakie nasze cechy naturalne mogą być pomocne w rozwoju nas jako jednostki oraz nas jako ludzkości jest podstawową wiedzą, dającą oparcie i zrozumienie, spokój i ukierunkowanie energii na to, co naprawdę ma dla nas sens w życiu.

Życie niezgodne ze swoim przeznaczeniem skutkuje niezadowoleniem, brakiem satysfakcji, rozgoryczeniem i depresją.

Myślę nawet, że może być główną jej przyczyną. Poczucie bowiem bycia „na swoim miejscu” daje niezwykłą moc przyjęcia siebie, wyswobadza ogromne pokłady energii i umożliwia bardzo szybki i efektywny rozwój.

Wedy mówią o istnieniu czterech podstawowych stopni rozwoju świadomości ludzkiej. Te stopnie to warny/kasty. Słowo „warna” w tłumaczeniu z sanskrytu oznacza dosłownie „kolor, jakość”.

Warna określa naturę człowieka, jego wrodzone talenty i umiejętności.

W początkowym niezdeformowanym rozumieniu tego zjawiska warny określały poziom rozwoju duchowego w oparciu o świadomość, światopogląd, rozumienie swojego miejsca w społeczności i relacji z rodziną i ojczyzną.

Niestety, wraz ze wzrostem poziomu degradacji ludzi warny zaczęto używać do podziału społeczeństwa ze względu na poziom posiadania – bogatych, klasę średnią i biednych.

Początkowo ludzie wiedzieli, że rozwijając się i zajmując się samopoznaniem, idąc po drodze duchowego rozwoju w ciągu życia człowiek może przejść z jednej warny w drugą (przy czym może zarówno wznieść się wyżej jak i opuścić).

W dzisiejszych Indiach zachował się system kastowy w zdeformowanej formie, uważa się bowiem, że przynależność do danej kasty (warny) przekazywana jest jako dziedzictwo, czyli patrzy się na człowieka nie pod kątem przejawianych zdolności i naturalnych skłonności, a stereotypowo odnosi do określonej kasty według rodu, w którym przyszedł na świat.I nie daje prawa na zmianę i rozwój.

Najważniejsze w rozumieniu wiedzy o warnach jest zrozumienie, że każda warna uczy nas czegoś innego i każda jest tak samo ważna i niezbędna dla prawidłowego rozwoju człowieka i ludzkości.

Nie można wskoczyć na dach bez przejścia wszystkich poszczególnych stopni drabiny. Tymi stopniami są właśnie kolejne warny. Ucząc się w szkole życia jak gdyby „zaliczamy” kolejne stopnie otrzymując możliwość przejścia na wyższy poziom.

Prawidłowe rozumienie sensu warn doprowadza do tego, że każda z nich jest otaczana głębokim szacunkiem i poważaniem, w społeczności jest bowiem miejsce i przeznaczenie dla przedstawicieli każdej z nich: szudr (wykonawców), wajszji (rzemieślników i biznesmenów), kszatriji (wojowników i władców) oraz brahmanów (nauczycieli).

Szudry to warna ludzi o najniższym poziomie rozwoju świadomości. To pracownicy wykonujący wszystkie rodzaje odtwórczej pracy, których życiowym priorytetem jest przetrwanie i rozmnażanie się.

Na tym etapie rozwoju świadomości człowiek uczy się pracy ze światem fizycznym, służenia i podporządkowywania się, pokonania lenistwa, ciężkiej i skutecznej pracy.

Praca szudr polega na wykonywaniu powtarzających się czynności. Ludzie tej warny czują się dobrze tylko w znanym sobie środowisku i pracy. Bardzo konserwatywni, podążają wyznaczoną ścieżką, nie widzą możliwości rozwoju, nowych rozwiązań, adaptują się do tego, co jest. Nie lubią zmian. Dobrze czują się w pracy fizycznej, łatwiej im machać młotem niż naprawiać zegarek.

Szudra może z dumą przyznać, że 30 lat pracował w fabryce, ponieważ dla niego jest to największe osiągnięcie.

Nie ciągnie go do zdobywania wiedzy i zmiany siebie. Potrzebuje wciąż potwierdzać swoją rację. Motywują go zwykle problemy, które musi pokonać. Nie jest zdolny do kierowania innymi ludźmi, potrzebuje kogoś, kto zorganizuje jego pracę. Może być i informatykiem, i pracować z łopatą, jeśli zwyczajnie wykonuje pracę odtwórczą bez żadnej inicjatywy ze swojej strony. Szudra żyje dla siebie, to wykonawca. Rodzica szudrę trzeba stale chwalić za troskę, nawet nadmierną.

Przepracowany poziom szudry to człowiek, który stoi twardo na ziemi, wytrzymały, lubiący trud fizyczny, posiadające dobre zdrowie i rozwinięty instynkt macierzyński lub ojcowski, dobry pomocnik. Kocha przyrodę.

Kolejnym stopniem rozwoju ludzkiej świadomości są wajszji – warna rzemieślników, rolników, handlarzy i przedsiębiorców.

Ich przeznaczeniem jest karmienie i utrzymywanie przedstawicieli pozostałych warn. Człowiek, który nauczył się budować dom (szudra) teraz chce stworzyć sobie komfort i przytulność, pojawia się zatem pociąg do pieniędzy, komfortu, estetyki.

Ludzie tej warny tworzą materialno-techniczną podstawę społeczeństwa, organizując wymianę towarów, tworząc miejsca pracy, zaspokajając materialne potrzeby ludzi. Rozwijają swoją wolę, pojawia się większa kontrola nad impulsami, więcej odpowiedzialności i zdecydowania.

Główną motywacją dla nich będzie pociąg do gromadzenia rzeczy oraz przyjemność.

Jeśli pozbawi się wajszji przyjemności, straci sens życia. Podczas gdy dla szudry ważne będzie zaspokojenie głodu, wajszja potrzebuje jeszcze ten głód nasycić smacznym i pięknie podanym jedzeniem. Wymagania względem poziomu życia wzrastają. Kieruje się poglądem, że wszystko można kupić i wszystko można sprzedać. Dąży do władzy nie tylko żeby przeżyć (jak szudra), ale żeby zaspokoić swoje zmysłowe zachcianki. Jako rodzic często stara się manipulować dziećmi, nadeptuje na odcisk.

Kolejną warną są kszatriji – wojownicy, władcy, ci, dla których najważniejsza jest sprawiedliwość, sumienie, uczciwość, władza i honor.

Zdecydowani, władczy i odważni ludzie, znający wartość wypowiadanych słów, nie znoszący fałszu i oszustwa. Nigdy nie sprzedadzą ani nie zdradzą swojego przyjaciela. Potrafią się bardzo szybko mobilizować, a motywuje ich nie własny interes, ani nawet nie interes własnej rodziny, a idee mogące mieć wpływ na większe grupy ludzkie, społeczności czy państwa. Mają dobrze rozwiniętą siłę woli, kontrolują swoje zachcianki, są zdyscyplinowani.

Nieustannie walczą – z wrogami na zewnątrz, ale też wewnątrz siebie.

Ale jedni walczą przeciwko systemowi, zmuszając go do udoskonalenia się i rozwoju, a inni, odwrotnie, walczą o porządek wewnątrz już istniejącego systemu. Przy tym trzeba zrozumieć, że kszatrij to nie ten, co rzuca się z pięściami zaślepiony agresją i gniewem (jak szudra), ale ten, który zawsze przestrzega prawa i kieruje się rozumem a nie emocjami. Kszatriji jako rodzic lubi jak się coś dla niego zorganizuje i pomoże mu.

Najwyższy poziom świadomości reprezentują brahmani – duchowni, nauczyciele, mędrcy, jogini, filozofowie, naukowcy.

Ludzie, dla których poznanie siebie i świata jest najważniejsze. Ich przeznaczeniem jest zdobywanie oraz przekazywanie wiedzy, niesienie nowej idei, generowanie nowego – moralności, światopoglądu, które określają kierunek rozwoju na danym etapie historycznym.

Brahmani mają o wiele większą swobodę woli niż ludzie innych warn, ponieważ ich rozum kontroluje myśli.

Człowiek nie może być prawdziwym brahmanem, jeśli ma nieprzepracowane niektóre nawyki, charakterystyczne dla przedstawicieli innych warn. Kiedy udaje mu się odpracować którąś z innych warn w pełni, jego aura oczyszcza się, energetyka wzrasta i pozwala to mu pracować z o wiele większą siłą, ponieważ przestaje na próżno tracić swoją energię. Ale jednocześnie nie traci umiejętności, które otrzymał w niższych warnach, ponieważ by stać się brahmanem musiał przejść (w tym i innych życiach) przez wszystkie pozostałe warny.

Kiepski jest brahman, który nie potrafi zarobić, zarządzić, wykonać jakiejś pracy fizycznej.

Może wykonywać dowolną pracę, ale będzie do niej podchodził twórczo, wynajdując nowe metody i techniki pracy. Są to ci artyści, poeci, pisarze, kompozytorzy, którzy tworzą coś nowego w swojej sferze, wnoszą swój wkład w duchowy rozwój ludzkości. Rodzic brahman stara się cały czas uczyć i ukierunkowywać dziecko. Brahmani są cierpliwi i nigdy nie tracą czasu na próżno, nawet kiedy się tak to może wydawać. Pracują często w innych wymiarach, których nie dostrzegają otaczający go ludzie. Lubią i cenią samotność.

Co daje nam wiedza o warnach?

Wiedza o zasadach warn nie tylko pozwala zrozumieć i przyjąć swoje przeznaczenie, ale i zbudować harmonijne relacje między kobietą i mężczyzną, między rodzicami i dziećmi.

Warny zaczynają się przejawiać już na etapie poczęcia nowego życia, ponieważ już w łonie matki dziecko zachowuje się po swojemu.

Brahmani rozwijają się spokojnie i praktycznie nie niepokoją mamy. Kszatriji odwrotnie – wiercą się i kopią. Przyszłe mamy też czują się różnie, w zależności od tego jakiej warny dziecko noszą pod sercem. Mamy wojowników mają ochotę wciąż coś robić, coś organizować, a te, które oczekują na wajszji stają się kapryśne i wymagające. Jeśli na świat ma pojawić się szudra, mama ma ochotę sprzątać, gotować, obdarzać wszystkich uwagą i troską.

Jeśli warny mamy i dziecka są jednakowe, to jej oddziaływanie się podwójnie wzmacnia.

Jeśli dziecko należy do warny szudr potrzebuje odczuwać prowadzenie i stabilność. Trzeba je szczególnie chwalić i zauważać jego zasługi. Dziecko- wajszji musi czuć uwagę skierowaną tylko i wyłącznie na siebie, nawet jak wydaje się to zbyt egoistyczne z jego strony. Kszatriji należy stworzyć atmosferę współzawodnictwa. Tylko takie warunki są dla niego ciekawe i stwarzają możliwości rozwoju. Nie należy z nim walczyć, inaczej stajemy się jego wrogiem. Dziecko brahman jest bardzo wrażliwe na emocje i nastroje innych ludzi. Może uczyć czegoś swoich rodziców. Należy pamiętać, żeby zapewnić mu miejsce, w którym może pobyć sam, nawet jeśli lubi być w grupie. Dzieci tej warny spokojnie mogą bawić się same.

Zgodnie z filozofią wedyjską rodzina jest aszramem, czyli świątynią, przestrzenią dla szczęścia.

Rodzina tworzy się, aby kobieta i mężczyzna wstępujący w związek rozwijali się na drodze duchowej, pomagając sobie wzajemnie w osiągnięciu celów w życiu. Wszystkie pretensje, kłótnie i nieporozumienia w relacjach powstają gdy w rodzinie brak jest pierwiastka duchowego.

Wedy mówią, że jeśli choćby jedna osoba w parze wie czym jest sens życia rodzinnego, to żadnych problemów nie będzie.

Dlatego tak ważne jest rozumieć, jak budować prawidłowe relacje w rodzinie i rozwiązywać konflikty. Popatrzmy co wiedza o warnach mówi o relacjach mężczyzny i kobiety, jakie pary idealnie do siebie pasują, a jakie będą miały przed sobą więcej trudności do pokonania.

Mężczyzna brahman

  • kobieta brahman – idealny wariant dla tych, którzy pragną żyć spokojnie, zgodnie i rozwijać się duchowo. Trzeba tylko mieć na uwadze, że im obojgu od czasu do czasu potrzeba samotności. Jeśli ktoś z pary jest aktywnym brahmanem, będzie mu stale brakowało emocjonalnego zaangażowania od partnera.
  • kobieta kszatrij – wspaniałe połączenie dla tych, którzy chcą prowadzić aktywną działalność. Kobieta w tym związku generuje idee i inspiruje mężczyznę, który przejawia najlepsze cechy Brahmana oddając swoją wiedzę światu oraz może kierować aktywną energię swojej ukochanej w najlepszą stronę.
  • kobieta wajszja – w tych relacjach będzie trudno. Brahman bardzo opornie współpracuje z pieniędzmi, które natomiast są jedną z ważniejszych spraw w życiu kobiety. Aby podtrzymać harmonię w relacji, mężczyzna będzie musiał zejść do poziomu kobiety, a ją będzie denerwowało to, że on nie podziela jej widzenia świata.
  • kobieta szudra – dobry związek w tym przypadku jest możliwy, kiedy mężczyzna idzie drogą duchową, a kobieta mu służy. Ale kobieta musi zrozumieć, że nigdy nie osiągnie poziomu męża. Jeśli potrafi wejść w nastrój służenia relacja będzie bardzo harmonijna.

Mężczyzna kszatrij

  • kobieta brahman – bardzo niesprzyjające relacja. Mężczyzna zawsze czuje, że kobieta jest mądrzejsza od niego i brakuje mu jej aktywności. Może stąd wynikać mnóstwo kłótni.
  • kobieta kszatrij – związek będzie dobry, jeśli od początku podzielą strefy odpowiedzialności i dogadają się, nie będą ze sobą walczyć. W innym przypadku wciąż będą się kłócić, możliwe jest również używanie przemocy.
  • kobieta wajszja – w miarę dobra relacja, dużo namiętności. Kobieta musi jednak pamiętać, że mężczyzna nie cierpi kłamstwa i ceni prostolinijność. Jeśli on poczuje choć kroplę fałszu, może odejść.
  • kobieta szudra – jeśli kobieta rozumie, że mężczyzna w tej relacji będzie zawsze pierwszy i pomaga mu, wspierając jego działania, nawet gdy on się myli, wybraniec będzie ją nosił na rękach i troszczył się o nią.

Mężczyzna wajszja

+kobieta brahman – bardzo niesprzyjający związek. Relacje mężczyzny i kobiety w tym przypadku są nierówne, on uważa się za ważniejszego, ale czuje się niepełnowartościowy przy niej. A kobieta jeśli kocha, będzie schodziła na jego poziom, tracąc swoją realizację i gasnąc.

  • kobieta kszatrij – najgorszy z możliwych wariantów, kobieta będzie prowokować kłótnie, uważając, że mężczyzna próbuje nią manipulować.
  • kobieta wajszja – dobry związek, ale trzeba pamiętać, że każdy tutaj myśli głównie o swojej korzyści.
  • kobieta szudra – najlepszy związek, jeśli kobieta potrafi przyjąć korzyści, do których dąży mężczyzna.

Mężczyzna szudra

  • kobieta brahman – takie związki szybko się rozpadają. Kobieta nie będzie widziała w swoim wybrańcu silnego mężczyzny, a on będzie czuł apatię i spadek wartości.
  • kobieta kszatrij – niedobry związek. Kobieta stale ciągnie mężczyznę za sobą próbując go zainspirować, ale on nie tego potrzebuje. On czuje, że jest silniejszy od niej, ale nie ma sił przejąć kontroli w relacji. Bardzo często mężczyzna zaczyna pić.

+kobieta wajszja – niezbyt dobra relacja. Mężczyzna dosłownie zaharowuje się dla kobiety, bardzo dużo pracuje, ale kobiecie jest wciąż mało. Kobieta czuje się niekomfortowo z tym mężczyzną.

  • kobieta szudra – najlepsza relacja, bardzo harmonijna.

Źródła: http://www.womanhit.ru/psychology/on-i-ona/2016-08-17-varny-garmonija-vseme/ http://dzhoser.livejournal.com/2769.html

Tłumaczenie: Anna Wrzesińska, www.slowiańska.pl

Odwiedź stronę autora i pamiętaj by wspierać dobre treści!

Czytaj Dalej

Popularne