Connect with us

Zdrowie

Probiotyki – czym są?

Opublikowano

on

Nazwa probiotyk wywodzi się z greckiego „pro bios” – dla życia.

To dobroczynne bakterie, które bytują w przewodzie pokarmowym. Wykazują one dobroczynny wpływ na organizm człowieka. Dzięki nim może zostać zachowana naturalna flora bakteryjna. Tym samym wszystkie układy w ciele funkcjonują prawidłowo. Probiotyki powinny być dostarczane z zewnątrz. Gdy trafiają do przewodu pokarmowego, przyczepiają się do komórek nabłonka jelit. Tam intensywnie się namnażają.

Probiotyki to przede wszystkim bakterie kwasu mlekowego z rodziny Lactobaciullus:

Lactobacillus acidophilus,
Lactobacillus rhamnosus GG,
Lactobacillus casei,
Lactobacillus plantarum,
Lactobacillus reuteri.
Probiotykami mogą być także szczepy bakterii z rodziny Bifidobacterium oraz niektóre drożdże (m.in. Saccharomyces boulardii).

Jak działają probiotyki?
Szczepy bakterii probiotycznych mają wielokierunkowe działanie. Przede wszystkim neutralizują bakterie chorobotwórcze, które są obecne w układzie pokarmowym. Tym samym wspierają układ odpornościowy w ochronie organizmu przed infekcjami.

Oferowane na rynku preparaty czy suplementy zawierają wiele połączonych, kompletnych składników, m.in.

Bifidobacterium breve to gatunek mikrobiomu, chroniący przed alergiami pokarmowymi i rozwojem alergii.

Bifidobacterium longum zmniejsza dolegliwości towarzyszące alergii IBS oraz celiakii, zmniejsza stany zapalne jelit, wspiera pracę wątroby.

Bifidobacterium infantis wytwarza kwas mlekowy pomagając utrzymać odpowiednie środowisko w jelicie cienkim, może zmniejszać stany zapalne w łuszczycy oraz łagodzi zespół przewlekłego zmęczenia.

Lactobacillus acidophilus występuje w produktach naturalnie fermentowanych (kiszona kapusta), produkują kwas mlekowy, który zapewnia lekko kwaśne środowisko w jelicie, wypierając szkodliwe bakterie i grzyby, chroni błonę śluzową jelit.

Lactobacillus bulgaricus wspiera procesy trawienne, wytwarza bakteriocyny, które zapobiegają infekcjom przewodu pokarmowego, w wyniku spożycia zainfekowanej żywności.
Inulina jest naturalnym prebiotykiem, pobudza perystaltykę jelit i wspiera namnażanie fizjologicznej mikrobioty.

Saccharomyces boulardii to tropikalny gatunek drożdży, wyizolowany ze skórki liczi i mangostanu, polecany przy biegunkach, charakteryzuje się wysoką odpornością na wszelkie antybiotyki z wyjątkiem leków przeciwgrzybiczych, nie ulega trawieniu. Wytwarza witaminy z grupy B (B1, B2, B6).

Powyższe szczepy mają doskonałe zastosowanie w:
regeneracji flory jelitowej,
niestrawności, problemach żołądkowo-jelitowych
biegunkach, grypie żołądkowej,

zespół jelita drażliwego i zapalenie przewodu pokarmowego
trądziku, problemach skórnych, w atopowym zapaleniu skóry
grzybicy (przerost candidy)
cukrzycy, insulinoodporności,
chorobie Helicobacter Pylori, astma i alergia
wzmacniają odporność,

łagodzą skutki uboczne po antybiotykoterapii.

Niektóre z suplementów diety mogą stosować weganie i wegetarianie.

Suweren Rzeczpospolitej / RÓD Mazowiecki / Zajmuje się Analizą przestrzeni według Feng Shui oraz Malarstwem sztalugowym, maluje od wielu lat. Jej prace znajdują się w prywatnych kolekcjach w Polsce, Szwecji, Wielkiej Brytanii, USA i innych krajach. Brała udział w wielu indywidualnych wystawach, między innymi w Londynie w 2007 roku. zobacz prace

Czytaj Dalej
Kliknij by skomentować

Leave a Reply

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Natura

Biedrzeniec – właściwości i zastosowanie

Opublikowano

on

Biedrzeniec jest to roślina z rodziny selerowatych. Od setek lat jest wykorzystywana w medycynie naturalnej. Znajduje również zastosowanie w przemyśle perfumeryjnym i farmaceutycznym. Posiada wiele właściwości leczniczych.

Biedrzeniec – co to jest?
Biedrzeniec to roślina należąca do selerowatych. Posiada ponad 150 gatunków. W Polsce najpopularniejsze odmiany to:

  • Biedrzeniec wielki – ta odmiana biedrzeńca jest dosyć popularna w Polsce. Osiąga maksymalnie 100 cm wysokości. Posiada duże i wydłużone liście. Często jest wykorzystywana do celów dekoracyjnych. Posiada właściwości lecznicze,
  • Biedrzeniec mniejszy – jest to najpopularniejsza odmiana w Polsce. Osiąga nie więcej niż 50 cm wysokości. Z wyglądu przypomina pietruszkę. Ma biały kolor i składa się z wielu małych kwiatów. Posiada właściwości lecznicze,
  • Biedrzeniec anyż – odmiana ta jest uprawiana ze względu na swoje właściwości przyprawowe. Charakteryzuje się delikatnym orientalnym smakiem. Często wykorzystywana w cukiernictwie do pierników, a także jako aromat do kaw i herbat. Swoje walory zawdzięcza nasionom z przekwitających kwiatów. Posiada wiele właściwości leczniczych,

Biedrzeniec charakteryzuje się wieloma właściwościami leczniczymi. Ma charakterystyczny smak i zapach. Często jest wykorzystywany w cukiernictwie, przemyśle perfumeryjnym, a także farmaceutycznym. W Polsce biedrzeniec jest rośliną dziko rosnącą. Najczęściej biedrzeniec rośnie na łąkach, polach, na obrzeżach lasów czy nieużytkach rolnych. Roślina osiąga maksymalnie 100 cm wysokości. Biedrzeniec jest zbudowany z małych kwiatów i pierzastych liści przy kwiatostanie. Dolne liście rośliny są owalne i mają ząbkowane brzegi.

Biedrzeniec – właściwości zdrowotne
Biedrzeniec wykazuje przede wszystkim działanie moczopędne, przeciwzapalne i rozkurczowe. Dzięki swoim moczopędnym właściwością jest używany do leczenia zapalenia pęcherza moczowego, a także kamicy moczowej. Posiada również właściwości bakteriobójcze i przeciwpasożytnicze. Ułatwia także pozbycie się wydzieliny zalegającej w płucach, ponieważ pobudza do pracy gruczoły górnych dróg oddechowych. Roślina jest także zalecana dla kobiet karmiących, ponieważ pobudza laktację.

Odmiana biedrzeńca anyżu wykazuje działanie łagodzące bóle menstruacyjne. Przyczynia się także do rozkurczania mięśni gładkich jelit, a także pozytywnie wpływa na perystaltykę. Ułatwia także pozbywanie się gazów z organizmu. Biedrzeniec wykazuje działanie antyseptyczne, a także antybakteryjne. Z tego względu często jest wykorzystywany do płukania ust. Wspomaga leczenie górnych dróg oddechowych, kaszlu, chrypki, a także nieżytu gardła i krtani.

Obecne w korzeniach substancje działają powlekająco na błony śluzowe i zwiększają wydzielanie substancji wyściełających drogi oddechowe. Napar z korzenia anyżu pozytywnie wpływa na potencję u mężczyzn. Jest również wykorzystywany do leczenia świerzbu i innych chorób roztoczowych. Biedrzeniec anyż jest bogaty w wiele cennych substancji, m.in. flawonoidy, sterole, olejki eteryczne i proteiny. W skład olejku anyżowego wchodzą m.in. związki takie jak anetol, estragol, aldehyd anyżowy, dianetol. To właśnie te związki są odpowiedzialne za właściwości lecznicze biedrzeńca.

Biedrzeniec a układ trawienny
Biedrzeniec korzystnie wpływa na pracę całego układu pokarmowego. Jest źródłem anetolu, z tego względu przyśpiesza trawienie i eliminuje wzdęcia. Często jest stosowany jako środek przeciwko mdłościom, nawet w przypadku zatrucia alkoholem. Pobudza perystaltykę jelit i ułatwia pozbycie się z nich gazów. Biedrzeniec zwalcza także zaparcia i bóle żołądka spowodowane przejedzeniem. Biedrzeniec łagodzi również zgagę i zapobiega uczuciu nadmiernej pełności po spożyciu posiłku. Eliminuje również pasożyty z przewodu pokarmowego.

Biedrzeniec – wpływ na skórę
Korzeń anyżu wykazuje działania odprężające i relaksujące, z tego względu może być wykorzystywany do kąpieli. Oprócz właściwości wyciszających przyczynia się również do łagodzenia podrażnień skóry, a także poprawia kondycję włosów i wysusza tłustą cerę. Biedrzeniec może być również stosowany w postaci okładów na rany lub do leczenia chorób roztoczowych np. świerzb. Do przygotowania leczniczej kąpieli z biedrzeńca potrzebujemy 1 łyżeczkę korzenia. Korzeń wraz z 0,5 l wody należy doprowadzić do wrzenia na małym ogniu. Korzeń należy gotować pod przykryciem około 10 minut. Tak przygotowany napar należy dodać do wanny, Woda w wannie powinna mieć nie mniej niż 37 stopni.

Biedrzeniec – dzieci

Nie zaleca się stosowania biedrzeńca u dzieci poniżej 12. roku życia. Jednocześnie specjaliści z zakresu fitoterapii zalecają suplementację biedrzeńcem dzieciom w wyjątkowych sytuacjach. Wyjątek stanowią sytuację, gdy dzieci skarżą się na dolegliwości żołądkowe lub są przeziębione. Zaleca się przygotowanie mlecznego naparu z anyżu. Suszone przyprawy należy zalać wrzącym mlekiem i posłodzić miodem. Taka mieszanka wspomaga leczenie przeziębień chorób bakteryjnych, a także ułatwia zasypianie.

Biedrzeniec – zastosowanie
Biedrzeniec jest wykorzystywany zarówno w kuchni, jak i na rynku perfumeryjnym. Liście biedrzeńca wielkiego można wykorzystać do sałatek i naparów. Korzenie tej odmiany również są wykorzystywane do przygotowywania leczniczych naparów. Liście można wykorzystać do przygotowania suszu. Herbata z liści i korzenia biedrzeńca wielkiego wspomaga leczenie kaszlu i przeziębień.

Biedrzeniec anyż jest głównie uprawiany w celu wytworzenia ziół. Zioła te można dodawać do potraw, a także herbat i kaw. Nasiona mogą być wykorzystywane także do przygotowania naparu o działaniu leczniczym. Biedrzeniec jest również często wykorzystywany do robienia nalewek lub jako dodatek do deserów. Ze względu na swoje właściwości trawienne zaleca się używanie tej przyprawy do dań tłustych i ciężkostrawnych. Jest częstym składem alkoholi m.in. greckiej wódki lub Ouzo. Ponadto zapach biedrzeńca działa owadobójczo. Specyficzny zapach odstrasza owady i w związku z tym chroni przed kleszczami, pchłami i komarami.

Odwiedź stronę autora i pamiętaj by wspierać dobre treści!

Czytaj Dalej

Natura

Gwiazdnica pospolita (Stellaria media)- odżywcze i leczące zioło. Przepisy.

Wraz z gwiazdnicą dostarczamy organizmowi związki śluzowe, krzemionkę, witaminy A, B, C, E, PP, sole potasu, fosforu, wapnia, żelaza, magnezu, sodu, jodu, krzemu, saponiny, śluz krzemowy, kwas GLA, kumarynę i rutynę. Jakakolwiek żywność ze sklepu, ani suplement nie dostarczy tylu cennych składników co garstka gwiazdnicy.

Opublikowano

on

Uciążliwa, trudna do wyplenienia roślina jest prawdziwą zmorą ogrodników. Rośnie w ogrodach, na podwórkach, polach, nieużytkach, łąkach, w zaroślach i lasach.

Stanowi pożywienie dla ptactwa w okresie, kiedy o nie wyjątkowo trudno. Kwitnie niemal cały rok, zielone pędy gwiazdnicy czasem znajduje się pod śniegiem.

Zamiast zwalczać warto się z nią zaprzyjaźnić, bo gwiazdnica pomaga rekultywować wyjałowioną glebę i zatrzymuje w niej azot. Ponadto jest smaczna i wartościowa leczniczo.

Wyrasta od 5-40 cm i silnie się rozgałęzia, tworząc poduchowate kępy. Ma owłosione pędy, drobne, jajowate, na końcach zaostrzone liście i białe, drobne kwiaty o kształcie gwiazdek.

Stąd nazwy polska i łacińska: Stellaria od stella, czyli gwiazda. Kwiatuszki mają średnicę do 0,5 cm, z głębokim, prawie do nasady wcięciem w każdym płatku, wyrastają pojedynczo na szczytach pędów i w kątach liści.

Surowcem zielarskim jest ziele gwiazdnicy. Ścina się całe pędy rośliny i suszy w suszy w zacienionych, przewiewnych i suchych miejscach. Ze świeżego ziela robi się soki i stosuje do okładów.

W tradycyjnym zielarstwie
Dawniej w okresach gdy brakowało pożywienia, zwłaszcza na przednówku, gwiazdnica uzupełniała dietę. W kuchni wykorzystywano chwast na wiele sposobów, a nasze prababki naparami z gwiazdnicy poiły swoich mężów po większych popijawach, bo szybko stawiała ich na nogi.

Tradycyjnie wykorzystywano jako tonik regenerujący, wzmacniający, zwłaszcza w rekonwalescencji po długich chorobach, w infekcjach przebiegających z gorączką, problemami z pęcherzem a zewnętrznie do gojenia ran.

Profil energetyczny
Smak: Słodki, kwaśny, słony
Energetyka: Chłodzi, nawilża
Tkanki: Krew, limfa, wątroba, pęcherz moczowy,
Działanie: Usuwa patologiczne ciepło, tonizuje krew, układ limfatyczny równoważy energię Yin.

Gwiazdnica jest słodka, wilgotna, odżywcza i chłodna. Nawet podczas upałów w miejscach gdzie rośnie czuć orzeźwiający chłód. Odżywia krew, limfę i gruczoły hormonalne a stosowana regularnie nalewka ze świeżego ziela, ma zdolność rozpuszczania cyst, torbieli i złogów. Kompresy nasączone wywarem, bądź okłady ze świeżego zioła goją rany, nawilżają suchą podrażnioną skórę.

Ajurweda zaleca w nadmiarze ciepła, zaostrzeniu Pitta i Kapha. W objawach: ciemna, gęsta krew, nadmiar śliny, blokady w przepływie limfy, obrzęk węzłów chłonnych, zapalenie pęcherzyka żółciowego, pogarszająca się kondycja skóry, wysokie ciśnienie, zagrożenie zawałem, zaropiałe oczy po przebudzeniu, infekcje z gorączką, alergie, stagnacja wątroby z zaburzeniami trawienia, problemy dróg moczowych.

Gwiazdnica jest bezpiecznym, odżywczym ziołem dla osób w każdym wieku. Szczególnie przepracowanych, zmęczonych stresem, wycieńczonych chorobami, po operacjach. Przy problemach z wchłanianiem składników odżywczych z pożywienia i anemią.

Gwiazdnica medycynie współczesnej
Działanie: przeciwkrwotoczne, wiatropędne, przeczyszczające, przeciwgorączkowe.

  • Rozpuszcza płytki miażdżycowe w naczyniach krwionośnych
  • Działa przeciw wirusowemu zapaleniu wątroby typu B
  • Odtruwa i chroni miąższ wątroby
  • Oczyszcza system limfatyczny
  • Wzmacnia serce, układ krwionośny i nerwowy
  • Reguluje ciśnienie krwi
  • Zawiera sporo kwasu gamma linolenowego,
  • Pomaga w zaburzeniach hormonalnych
  • Reguluje przemianę materii i metabolizm,
  • Wspomaga odchudzanie
  • Zewnętrznie wykorzystuję się na swędzącą skórę, egzemy, wrzody, czyraki, ropnie, łuszczycę,
  • zapalenie pochwy.

Gwiazdnica w kuchni
Młode pędy gwiazdnicy mają kwaskowaty, trochę słodkawy, łagodny, odświeżający smak. Można jeść na surowo po umyciu lub sparzeniu, jako dodatek do sałatek, kanapek, twarożków, jajecznicy. Na gorąco dodaje się do zup, jarzynek, przyrządza jak szpinak.

Wraz z gwiazdnicą dostarczamy organizmowi związki śluzowe, krzemionkę, witaminy A, B, C, E, PP, sole potasu, fosforu, wapnia, żelaza, magnezu, sodu, jodu, krzemu, saponiny, śluz krzemowy, kwas GLA, kumarynę i rutynę. Jakakolwiek żywność ze sklepu, ani suplement nie dostarczy tylu cennych składników co garstka gwiazdnicy.

Ks. Kneipp zalecał gwiazdnicę gotowaną w wywarze z kości w leczeniu chorób płuc i oskrzeli. Do 2 litrów długo gotowanego rosołu na kościach dodać 4-5 garści świeżej gwiazdnicy, ale pod koniec gotowania, jeść codziennie do widocznej poprawy.

Przepisy lecznicze z gwiazdnicy
Nalewka z gwiazdnicy
50 g suchego ziela zalać w słoiku ½ litra 70% spirytusu. Odstawić w ciemne, ciepłe miejsce na 2-3 tygodnie codziennie wstrząsając. Przecedzić starannie odciskając zioła i przefiltrować przez gazę. Przelać do butelki z ciemnego szkła.
Przechowywać w chłodnym miejscu. Pije się 3 razy dziennie 25-30 kropli. Wyciąg poprawia pracę serca i układu krwionośnego. Reguluje metabolizm. Rozpuszcza płytki miażdżycowe w naczyniach krwionośnych, torbiele, cysty. Odtruwa, oczyszcza, wspomaga odchudzanie. Działa moczopędnie i przeciwzapalnie w przewlekłych stanach zapalnych, reumatyzmie, artretyzmie.

Także przy nadciśnieniu i w przypadku wadliwej przemiany materii. Nalewka posiada właściwości przeciwkrwotoczne. Działa tonizująco na wątrobę. Ponadto działa przeczyszczająco i przeciwnowotworowo.
Zaleca się ją stosować w dolegliwościach serca, nadciśnieniu, przy wadliwej przemianie materii.

Napar z gwiazdnicy
Łyżkę świeżego ziela lub łyżeczkę suszu zalać szklanką wrzątku. Odstawić pod przykryciem na 20 minut. Po przecedzeniu pije się 3 razy dziennie szklankę naparu. Poprawia metabolizm, oczyszcza wątrobę, układ limfatyczny, krew i nerki, pomaga w stanach zapalnych dróg oddechowych i działa przeciwmiażdżycowo.

Odwar z gwiazdnicy
2 łyżki ziela zalać dwoma szklankami wody. Zagotować, podgrzewać pod przykryciem 5 minut. Odstawić do naciągnięcia 10 minut, przecedzić. Pije się 3 razy dziennie ½ szklanki. Reguluje metabolizm, pomaga w odchudzaniu. Zaleca się w reumatyzmie, reumatoidalnym zapaleniu stawów, dolegliwościach wątroby, serca i dla uregulowania ciśnienia.

Herbatka oczyszczająca na poprawę metabolizmu i odchudzanie
Wziąć w równych ilościach ziele gwiazdnicy, pokrzywy, mięty, skrzypu polnego, kłącze perzu i korzeń mniszka lekarskiego. Łyżeczkę mieszanki zaparza się 10 minut w szklance wrzątku. Pije się raz lub dwa razy dziennie. Herbatka wspomaga metabolizm i odchudzanie, odtruwa, oczyszcza organizm z toksyn. Tonizuje wątrobę, działa moczopędnie, łagodnie przeczyszczająco, przyspiesza usuwanie zbędnych produktów przemiany materii i nadmiaru wody. Zaleca się stosowanie w zaparciach, zaburzeniach odpływu żółci, otyłości, reumatyzmie i artretyzmie.

Gwiazdnica zewnętrznie
Okłady
Garść ziela zalać 150 ml wrzątku, ogrzewać 5 minut. Wodę odlać, a ciepłe ziele zawinąć w płótno i przykładać do chorych miejsc. Pomaga w „gorących” chorobach skórnych, nerwobólach, bólach reumatycznych, zapaleniu korzonków nerwowych, naciągnięciach ścięgien. W opuchniętej, obolałej wątrobie zmiażdżyć kilka garści świeżych pędów z kwiatami i liśćmi. Bezpośrednio kładąc na skórę, obłożyć nimi brzuch w okolicach wątroby. Trzymać kompres 30 minut 2 razy dziennie. Zmiażdżona gwiazdnica wyciąga toksyny z organizmu, okłady można stosować w stanach zapalnych skóry i łuszczycy, przy jednoczesnym piciu soku ze świeżego ziela.

Maść indiańska
Roztopić kostkę smalcu w emaliowanym garnku, dodać garść świeżych, umytych rozdrobnionych liści gwiazdnicy (można połączyć z babką lancetowatą) i mieszając podgrzewać, aż tłuszcz się spieni. Zdjąć z ognia, odstawić na 12 godzin i jeszcze raz podgrzać. Płynny tłuszcz odcedzić przez gazę, starannie odciskając zioła. Przelać do czystego słoiczka, przechowywać w lodówce. Stosuje się na wszelkie problemy skórne, suchą skórę, świąd, pieczenie, czyraki, użądlenia, hemoroidy.

Kąpiele
Kąpiele w mocnych odwarach z ziela pomagają w obrzękach nóg, leczą hemoroidy, choroby kobiece, żylaki, obolałe, zesztywniałe stawy.

Czytaj Dalej

Natura

Geranium – Pelargonia pachnąca na infekcje grypowe, stres. Przepisy.

W przeszłości wykorzystywano roślinę leczniczo dla ciała i ducha, kosmetycznie i w kuchni. Liśćmi i kwiatami aromatyzowano napoje, lody, ciastka, dżemy, galaretki, sałatki.

Opublikowano

on

Pelargonia pachnąca [Pelargonium graveolens] potocznie nazywana anginką… bo leczy choroby gardła i infekcje grypowe.

Jest jednym z najbardziej aromatycznych surowców zielarskich, w dużej mierze dlatego, że tak słodko pachnie. Pierwszy człon nazwy botanicznej wywodzi się z greckiego pelagros i oznacza dziob bociana, drugi z łacińskiego graveolens – silnie pachnący.

Istnieje wiele odmian geranium uprawianych na balkonach, parapetach okiennych, w ogródkach, ale nie wszystkie są jadalne. Pelargonia pachnąca, zwana cytrynką, grypką, anginką należy do tych o działaniu terapeutycznym.

W przeszłości wykorzystywano roślinę leczniczo dla ciała i ducha, kosmetycznie i w kuchni. Liśćmi i kwiatami aromatyzowano napoje, lody, ciastka, dżemy, galaretki, sałatki.

W małych gruczołach wokół liści i kwiatów roślina wytwarza pachnące różą olejki eteryczne. Francuski przemysł perfumeryjny wykorzystuje je jako substytut droższego czystego olejku różanego.

Pelargonia pachnąca -anginka
Pochodzi z południowej Afryki, należy do rodziny bodziszkowatych – roślin wydzielających silny zapach. Jest krzewinką wyrastającą do 1 metra, o jasnozielonych, owłosionych powycinanych liściach. Baldachy kwiatowe na długich szypułkach koloru różowego, purpurowego lub białego. Słodko cytrynowy zapach odstrasza komary i meszki.

Bardzo łatwo się rozmnaża. Wystarczy uszczknąć łodyżkę, włożyć do wody by ukorzeniła się po kilku tygodniach. Kwitnie w maju i czerwcu, czasem ponownie w październiku i listopadzie.

Surowcem leczniczym są kwiaty, korzenie i liście, które można stosować cały rok. Niosą natychmiastową pomoc w wielu dolegliwościach, pomaga, więc warto mieć pod ręką.

Lecznicze właściwości anginki
W kulturach afrykańskich pelargonia pachnąca jest tradycyjnym lekarstwem na ból gardła, ucha, katar, rany, ropnie i infekcje. W Egipcie olejek geraniowy stosowano w leczeniu ran, złamań, chorób skórnych a nawet nowotworów.

Szamani z plemion Soto i Zulusów ze zmiażdżonych liści robili pastę ze zmiażdżonych liści, by tamować krwawienie, leczyć ropnie, rany siniaki, egzemy, hemoroidy, żylaki. Wywarami z korzeni obmywali pacjentów by obniżyć wysoką gorączkę. Północnoamerykańscy Indianie wykorzystywały korzenie tamtejszych odmian, dla wzmocnienia odporności, w leczeniu wrzodów i czerwonki.

Ajurweda wykorzystuje olejek geranium do stymulowania układu limfatycznego, odpornościowego, łagodzenia dolegliwości menopauzalnych i menstruacyjnych, stresu oraz leczenia problemów skórnych.

Profil energetyczny
Smak: aromatyczny, słodki, gorzki, lekko ostry ciepły i chłodzący
Energetyka: chłodzi, bądź lekko ociepla, osusza
Tkanki: śledziona, nerki, wątroba
Działanie: Odprowadza toksyczną wilgoć wewnętrzną, nawilża tkankę skórną, rozprasza ciepło i stagnację, hamuje krwawienie i nadmierną produkcję wydzielin, zmiękcza kamienie i twarde złogi, napina, ujędrnia tkanki

Medycyna wschodnia stosuje przy biegunkach, krwotokach z nosa i narządów wewnętrznych. W zapaleniach jamy ustnej, gardła, oczu, infekcjach jelitowych, wrzodach, czyrakach, ropniach, białaczce, nowotworach. W leczeniu grzybicy, egzemy, opryszczki, obrzęków, kamieni moczowych, żółtaczki przy chronicznym zmęczeniu, depresji. Podstawowymi właściwościami, cenionymi we wszystkich kulturach jest relaksujące, podnoszące na duchu działanie.

Geranium w medycynie współczesnej
Za główne działanie terapeutyczne odpowiadają olejki eteryczne i kwasy organiczne o bogatym składzie: m.in cytronelol, geraniol, limonen, alfa-pinen, cytral, mrówczany. Kluczowe działania:

  • Antyseptyczne, dezynfekujące, ściągające, tonizujące, moczopędne, hemostatyczne
  • Przeciwzapalne, przeciwwirusowe, przeciwpasożytnicze
  • Przeciwbakteryjne -badania wykazały wysoką aktywność przeciw wszystkim szczepom za wyjątkiem L. monocytogenes
  • Przeciwbólowe, znieczulające , łagodzące
  • Poprawiające nastrój, uspokajające, lekko nasenne, odprężające, przeciwdepresyjne,
  • Obniżające ciśnienie krwi powstałe na skutek stresu
  • Bardzo dobrze przebadano roślinę pod kątem łagodzenia stresu i stanów lękowych. Olejek geranium odświeża, poprawia nastrój, równoważy pracę układu nerwowego, zmniejsza lęk, wycisza, uspokaja. Można stosować do inhalacji, w kąpielach, dyfuzorach. Pomaga we wszystkich problemach emocjonalnych, krążeniowych, hormonalnych, skórnych i infekcjach układu oddechowego.

Praktyczne zastosowania pelargonii pachnącej
Okłady z listków
Uśmierzają bóle reumatyczne, głowy, nerwobóle. Dezynfekują i przynoszą ulgę w miejscach po ukąszeniu owadów, drobnych rankach, oparzeniach. W moździerzu lub palcach miażdży się kilka listków, aż puszczą sok i przykłada.

Infekcje uszu, nosa

Nasze babcie listki anginki wykorzystywały do hamowania infekcji dróg oddechowych. Wystarczy zmiętosić listek by puścił sok i umieścić płytko w uchu lub nosie. Uśmierzy ból, odetka zapchany nos, złagodzi przykre objawy i zahamuje procesy zapalne. Jeśli zadziałamy przy pierwszych objawach infekcja się nie rozwinie.

Choroby skóry
W przypadku poważniejszych lub bardziej rozległych chorób skórnych typu egzema, odleżyny, wykwity skórne, czyraki pomaga napar. Kilka zerwanych listków zaparzamy kwadrans pod przykryciem w szklance wrzątku. Po odcedzeniu nasączyć bawełnianą tkaninę i przykładać na miejsca chorobowo zmienione. Napar świetnie sprawdzi się jako płukanka na ból gardła, stany zapalne w obrębie jamy ustnej, bólach zębów i nieświeżym oddechu.

Dla odprężenia i uspokojenia
Najprościej jest zmiażdżyć listki i wdychać opary olejków eterycznych przez kilka do kilkunastu minut by się wyciszyć. Świeże listki i kwiaty można dodawać do kąpieli. Działają korzystnie dla skóry i umysłu, relaksują, poprawiają nastrój, wyciszają. Można aromatyzować herbatki, napoje i potrawy.

Krwotoki
Działanie przeciwkrwotoczne mają korzenie. 4 świeże korzonki geranium myjemy, kroimy i gotujemy w litrze wody. Utrzymujemy w stanie wrzenia 20 minut.

Krwawienia wewnętrzne: co 20 minut pije się filiżankę ciepłego wywaru
Krwotoki zewnętrzne: przemywa się rany ciepłym wywarem i nasącza opatrunki, okłady wymienia 2 razy dziennie.

Wykorzystanie w domu

Pelargonia pachnąca na parapecie odstraszy meszki i komary. Inny znakomity pomysł to zaszycie listków w bawełnianej saszetce jako odstraszacz moli w kredensach i bieliźniarkach. Listki włożone do poduszki możemy wykorzystać jako łagodny środek wyciszający, uspokajający. Pelargonia pachnąca na sypialnianym parapecie odkaża powietrze i ujemnie jonizuje. Zapewnia dobry sen i wycisza.

Olejek z geranium
Z listków pelargonii o zapachu cytrynowym robi się olejek o szerszym spektrum działania. Potrzebne będą:

Świeże listki anginki
Olej nośnikowy – bazowy typu: jojoba, migdałowy, z pestek moreli, oliwa z oliwek
Duży słoik z przykrywką
Moździerz bądź tłuczek, gaza, gęste sitko
Małe słoiki lub butelki

Świeżo zerwane listki delikatnie przepłukać w zimnej wodzie usuwając zanieczyszczenia. Osuszyć papierowym ręcznikiem. Zmiażdżyć tłuczkiem lub w moździerzu do całkowitego puszczenia soków. Rozgniecione pozostawić kilka godzin bez przykrycia.

Przełożyć do dużego słoika i zalać olejem bazowym przykrywając surowiec w całości. Odstawić pod przykryciem w chłodne, suche miejsce na około 2 tygodnie. Co kilka dni sprawdzić zapach oleju. Jeśli nie jest wystarczająco intensywny, dodaje się więcej zmiażdżonych listków i maceruje dalej. Gdy uznamy zapach za zbyt mocny, trzeba dolać olejku bazowego, który go zneutralizuje.

Gotowy olejek odsączyć przez gęste sitko wyłożone gazą, mocno wyciskając zioła. Przelać do wysterylizowanych butelek lub słoiczków. Przechowuje się w chłodnym, suchym miejscu. Można połączyć z olejkiem z trawy cytrynowej.

Zalety otrzymanego olejku
Olejek geranium ma działanie:

przeciwbólowe, antyseptyczne przeciwzapalne, immunostymulujące antydepresyjne, relaksujące, zwalcza bakterie, wirusy, grzyby, patogeny.

Wykorzystuje się:

  • Jako antydepresant: niepokój, stany lękowe, depresja, bezsenność, nadmierna nerwowość, nadpobudliwość.
    W leczeniu chorób z przeziębienia: grypa, katara, kaszel, infekcje gardła, zatok, jamy ustnej, uszu.
    Problemów skórnych: trądzik, egzemy, opryszczka, łupież, rozstępy, blizny, cellulit, grzybica.
  • Przeciwbólowo: bóle neuralgiczne, reumatyczne, ścięgien i mięśni.
  • W niestabilności nerwowej pod wpływem zmian hormonalnych: menopauza, menstruacja, choroby tarczycy.
  • Przy zaburzeniach krążenia, wysokim ciśnieniu krwi ciśnienie krwi,
  • Środek oparzenia, odmrożenia, ukąszenia i odstraszający owady.

Zastosowania praktyczne:
Olejek można stosować w aromaterapii, inhalacjach, jako dodatek do kąpieli
Wcierając miejscowo w skórę i błony śluzowe, po uprzednim przetestowaniu na alergie, nadwrażliwość
Do masaży, rozcieńczając w oleju bazowym.
Doustnie dodając 1-2 krople do herbaty. Niszczy mikroorganizmy chorobotwórcze i hamują ich rozmnażanie.

Odwiedź stronę autora i pamiętaj by wspierać dobre treści!

Czytaj Dalej

Popularne